پاول، رئیس فدرال رزرو: اگر رئیس‌جمهور بتواند مقامات را اخراج کند، اعتبار از دست می‌رود

سیاست پولی در آمریکا توسط فدرال رزرو (Fed) شکل می‌گیرد. فدرال رزرو دو مأموریت دارد: دستیابی به ثبات قیمت‌ها و تقویت اشتغال کامل. ابزار اصلی آن برای تحقق این اهداف، تنظیم نرخ بهره است.
هنگامی که قیمت‌ها خیلی سریع در حال افزایش هستند و تورم بالاتر از هدف ۲ درصدی فدرال رزرو است، نرخ بهره را افزایش می‌دهد که هزینه‌های استقراض را در سراسر اقتصاد بالا می‌برد. این امر منجر به تقویت دلار آمریکا (USD) می‌شود، زیرا آمریکا را به مکانی جذاب‌تر برای سرمایه‌گذاران بین‌المللی جهت پارک کردن پول‌هایشان تبدیل می‌کند.
زمانی که تورم به زیر ۲ درصد می‌رسد یا نرخ بیکاری خیلی بالاست، فدرال رزرو ممکن است نرخ بهره را کاهش دهد تا استقراض را تشویق کند، که این امر بر دلار آمریکا فشار می‌آورد.

فدرال رزرو (Fed) هشت جلسه سیاست‌گذاری در سال برگزار می‌کند که در آن‌ها کمیته بازار آزاد فدرال (FOMC) شرایط اقتصادی را ارزیابی و تصمیمات سیاست پولی را اتخاذ می‌کند.
در جلسات FOMC دوازده مقام فدرال رزرو شرکت می‌کنند؛ هفت عضو هیئت مدیره، رئیس بانک فدرال رزرو نیویورک، و چهار نفر از یازده رئیس بانک فدرال رزرو منطقه‌ای باقی‌مانده که به صورت چرخشی برای دوره‌های یک‌ساله خدمت می‌کنند.

در شرایط بحرانی، فدرال رزرو ممکن است به سیاستی به نام تسهیل کمی (QE) متوسل شود. QE فرآیندی است که طی آن فدرال رزرو جریان اعتبار را در یک سیستم مالی گیرکرده به میزان قابل توجهی افزایش می‌دهد.
این یک اقدام سیاستی غیرمعمول است که در دوران بحران یا زمانی که تورم بسیار پایین است استفاده می‌شود. این ابزار انتخابی فدرال رزرو در طول بحران مالی بزرگ ۲۰۰۸ بود. این فرآیند شامل چاپ دلارهای بیشتر توسط فدرال رزرو و استفاده از آن‌ها برای خرید اوراق قرضه با درجه بالا از موسسات مالی است. QE معمولاً دلار آمریکا را تضعیف می‌کند.

انقباض کمی (QT) فرآیند معکوس QE است که طی آن فدرال رزرو خرید اوراق قرضه از موسسات مالی را متوقف می‌کند و اصل اوراق قرضه‌ای که در اختیار دارد و سررسید می‌شوند را برای خرید اوراق جدید مجدداً سرمایه‌گذاری نمی‌کند. این معمولاً برای ارزش دلار آمریکا مثبت است.